eigenvormingeigenantwoord

Ik heb ooit gelezen dat er veel kracht nodig is om een stilstaande stoomtrein tot beweging te brengen, eenmaal rijdend kost dit veel minder energie. En ook andersom, eenmaal in volle gang, weer te laten stoppen kost net zoveel energie. Ik maak deze vergelijking weleens bij cliënten die met lusteloosheid, stress of vermoeidheidsklachten komen. Ze zijn gewend om vanuit een ‘doe’ modus te leven en daaruit hun energie en identiteit te halen. Totdat het echt niet meer kan. In het hoofd heeft er al langer een stemmetje geroepen dat het nu echt tijd is voor een andere koers. En uiteindelijk drukt het lichaam op de stopknop. Dan zit je thuis, of werk je minder en ontstaat er een leegte. Het nietsdoen benauwt en geeft gek genoeg geen energie, iets waarop je toch had gehoopt.

Je bent nu al goed genoeg.

Het is genoeg. Je hebt al meer dan genoeg gedaan. Eigenlijk ben je al die tijd al goed genoeg geweest. Zonder dit zelf gezien te hebben. De grootste uitdaging zit misschien wel in zelfonderzoek. Wie ben je zonder drukte, zonder stress? Wat is je oordeel over het nietsdoen?

‘Ja maar hoe dan’?

Al snel komt de ‘hoe’ vraag. Vaak te snel. Deze vraag geeft ons daadkracht om straks onze energie naar buiten te sturen voor actie. We worden ongeduldig, we willen een snelle oplossing. We vragen of smeken bijna om een antwoord. Hoe moet ik het doen? Geef me een oplossing! Dan kunnen we verder gaan. Vaak leggen we dan onbewust de verantwoordelijkheid buiten ons. We hebben ook geen puf meer om zelf te zoeken of weten niet meer waar.

Een eigen antwoord.

Maar is er wel genoeg ruimte geweest voor het voorwerk in jezelf? Heb je je verbonden met waarom je iets doet of graag wilt? Heb je vertrouwen en de rust in jezelf zonder je opgejaagd te voelen? Vaak zullen we minder de hoe-vraag stellen als we op deze manier onszelf bevragen. Ook al hebben we niet gelijk het antwoord. We gaan zelf uitproberen wat past, we durven te falen en gaan op avontuur. We worden minder afhankelijk van wat anderen daarvan vinden. We halen energie uit ons groeiproces.

We vormen onszelf in alles wat we doen.

In de deugdethiek gaat men uit van het groeiperspectief. Een mens is erop gericht om zichzelf te verbeteren. Hoogleraar Ethiek aan de Radboud Universiteit van Nijmegen, Paul van Tongeren, gaat ervan uit dat we onszelf vormen in alles wat we doen. ‘Zelfvorming kost wel tijd’, schrijft hij. En tijd lijken we steeds minder te hebben. Hij ziet de oplossing niet in yoga en mindfulness. Hij schrijft ‘ik denk dat het belangrijk is in je activiteiten aan zelfverbetering te doen in plaats van een uurtje ernaast’. Er is niets mis met een uurtje mindfulness of yoga. Het gaat er dan wel om of je deze ontspannen houding van zelfonderzoek en zelfverbetering ook kunt blijven toepassen in het dagelijks leven. Dat is onze grootste uitdaging.

Zelfverbetering is geen einddoel. Het is iets wat altijd aan de gang is, een natuurlijk proces. En je kan er een bewuste levenshouding van maken. Nog een mooie laatste opmerking van Van Tongeren, hij zegt dat zelfverbetering een individuele daad moet zijn en je dit niet al te zeer afhankelijk moet maken van wat anderen erover denken. Onze interpretatie en invulling van wat anderen van ons vinden, is inderdaad een van de grootste stress veroorzakers. Blijf op je eigen koers rijden, dat zorgt voor de beste energiebalans.

Meer informatie of begeleiding? www.eigenvorming.nl

Bron vermelding: http://www.nrc.nl/next/2016/01/02/wees-geen-zondaar